wtorek, 12 kwietnia 2011
- Klaps! Ostatnie ujęcie! - mogą z dumą zawołać studenci łódzkiej Filmówki oraz studentki Uniwersytetu Łódzkiego. Udało im się dokonać małej-wielkiej rzeczy – nakręcili spot. Bohaterami są podopieczni Navicula-Centrum, Ośrodka specjalizującego się w terapii osób dotkniętych autyzmem.
- „Autyzm. Podaj łapę!” - tak nazwaliśmy nasze dzieło – mówi Julita Zabłocka, koordynatorka projektu, która wraz z Joanną Grabarczyk oraz Zuzanną Zarzało przynależą do łódzkiej Organizacji Public Relations Image Group.
Film jest krótkim, trwającym jedną minutę spotem, dokumentującym udział podopiecznych Naviculi w dogoterapii.
- Jest po prostu roześmiany, jak jego bohaterowie. Nie chcemy grać na litości – zastrzegają Joanna - organizatorka i producent Paweł Biesiadowski - Stępień, współpracujący przy spocie.
- Filmik jest ciepły, radosny. Pokazuje, że dzieci potrafią czerpać radość z bycia razem, a zwierzęta są dla nich świetnymi terapeutami – mówi dr n. med. Anna Rozetti, dyrektor Navicula-Centrum.
Spot zrealizowany całkowicie w ramach wolontariatu ma dziś swoja oficjalną premierę. Dystrybucja prowadzona będzie przez popularne serwisy internetowe.
- Chcemy swoją skromną pracą, której poświęciliśmy zdobyte w ramach działalności w Organizacji oraz łódzkiej Szkole Filmowej, dotrzeć do jak największej liczby odbiorców.– deklarują studenci.
Dzieło zrealizowali operatorzy z łódzkiej Szkoły Filmowej – Andrzej Różycki oraz Marcin Zalewski. Filmik jest jednym z kilku, które studenci mają w planach.
- Dziś prezentujemy pierwsze z naszych dokonań. Więcej naszej twórczości – już wkrótce! - zapowiadają uczestnicy projektu
Autyzm dziecięcy jest całościowym zaburzeniem rozwoju pojawiającym się przed 36 miesiącem życia. Uniemożliwia dziecku prawidłowy rozwój i normalne funkcjonowanie w społeczeństwie. Do typowych cech należą problemy z komunikacją uczuć i związkami społecznymi. Występują również kłopoty z integracją wrażeń zmysłowych. Jedynym ratunkiem jest bardzo intensywna indywidualna terapia prowadzona w sposób kompleksowy i skoordynowany.
Możliwość przeprowadzenia takiej terapii istnieje w Ośrodku NAVICULA - Centrum Diagnozy i Terapii Autyzmu w Łodzi. Ośrodek został założony i ufundowany przez Łódzki Oddział Krajowego Towarzystwa w Łodzi, będący organizacją pożytku publicznego.
Navicula (z łac.) to łódeczka – która przewozi dzieci autystyczne z bezludnej wyspy na bezpieczny ląd. Navicula jest jedyną w województwie łódzkim specjalistyczną placówką, która w sposób kompleksowy rehabilituje dzieci dotknięte autyzmem z terenu województwa Łódzkiego. Od 10 lat przyjeżdżają tu na terapię, leczenie i edukację dzieciaki z całej Łodzi i wszystkich miast ościennych. Maluchy poddawane są najpierw kompleksowej diagnozie psychologicznej i lekarskiej. potem układanych jest dla nich indywidualny, wielospecjalistyczny program rehabilitacyjny, który realizują poprzez: bloki terapeutyczne; edukację specjalną; uczestnictwo w zajęciach rehabilitacyjnych indywidualnych lub grupowych; ambulatoryjną opiekę poradnianą; pracę terapeutyczną w domu prowadzoną w oparciu o wytyczne wypracowane przez specjalistów Navicula – Centrum; edukację integracyjną w placówkach blisko swojego miejsca zamieszkania, prowadzona pod kierunkiem opiekunów merytorycznych.
Gratulujemy inicjatywy!
Zaproszenie do kontemplacji... Koncert uniwersytecki!
To inauguracja naszej współpracy z Filharmonią Łódzką.
Pracownicy i studenci UŁ na hasło „Uniwersytet Łódzki” mogą kupić bilet z 50 % ulgą na koncert pasyjny w kasie Filharmonii Łódzkiej.
18 kwietnia 2011, poniedziałek, 19.00
Kościół ewangelicko-augsburski p.w. św. Mateusza, ul. Piotrkowska 283
Johann Sebastian Bach – Pasja wg św. Jana BWV 245
Rokrocznie koncerty pasyjne w ramach Łódzkiej Wielkanocy Muzycznej cieszą się ogromnym zainteresowaniem łodzian – niektórzy traktują je jako formę religijnej kontemplacji, inni jako możliwość posłuchania na żywo dzieł należących do najwspanialszych dokonań muzycznych. Rośnie też grupa ludzi, którzy spotkanie z taką muzyką, wyrastającą z kultury chrześcijańskiej, traktują jako ćwiczenie duchowe, ale niekoniecznie o charakterze religijnym. Każdy z nas zapewne znajdzie swój własny klucz do genialnego dzieła Bacha. Jakie drzwi otworzy ten klucz? Przekonajmy się 18 kwietnia...
Więcej
Pracownicy i studenci UŁ na hasło „Uniwersytet Łódzki” mogą kupić bilet z 50 % ulgą na koncert pasyjny w kasie Filharmonii Łódzkiej.
18 kwietnia 2011, poniedziałek, 19.00
Kościół ewangelicko-augsburski p.w. św. Mateusza, ul. Piotrkowska 283
Johann Sebastian Bach – Pasja wg św. Jana BWV 245
Rokrocznie koncerty pasyjne w ramach Łódzkiej Wielkanocy Muzycznej cieszą się ogromnym zainteresowaniem łodzian – niektórzy traktują je jako formę religijnej kontemplacji, inni jako możliwość posłuchania na żywo dzieł należących do najwspanialszych dokonań muzycznych. Rośnie też grupa ludzi, którzy spotkanie z taką muzyką, wyrastającą z kultury chrześcijańskiej, traktują jako ćwiczenie duchowe, ale niekoniecznie o charakterze religijnym. Każdy z nas zapewne znajdzie swój własny klucz do genialnego dzieła Bacha. Jakie drzwi otworzy ten klucz? Przekonajmy się 18 kwietnia...
Więcej
piątek, 8 kwietnia 2011
Dzień informatyka
30 marca 2011 roku na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego
odbyła się konferencja naukowa "Dzień informatyka" zorganizowana przez Studenckie Koło Naukowe Technologii Internetowych i Multimedialnych "IM-Tech" we współpracy z Katedrą Informatyki Ekonomicznej. Konferencja skierowana była do łódzkich licealistów, którzy tłumnie przybyli na to wydarzenie. Jej celem było promowanie informatyki, jako dyscypliny stosowanej we współczesnej ekonomii i biznesie.
Galeria
środa, 6 kwietnia 2011
Premiera Uniwersytecka 13.04.2011
Kto nie ma, nie płaci
Non si paga, non si paga!
Dario Fo
PREMIERA UNIWERSYTECKA: 13.04.2011, godz. 19.15, Teatr Nowy
http://www.nowy.pl/spektakle/kto-nie-ma-nie-paci,89/
Cena biletu dla pracowników i studentów UŁ: tylko 15 zł!
przekład: Piotr Bikont, Paweł Lesisz
reżyseria: Piotr Bikont
muzyka, śpiew: Jacek Bieleński
scenografia: Aleksander Janicki
kostiumy: Zuzanna Markiewicz
obsada:
Mirosława Olbińska – Antonia
Sławomir Sulej – Giovanni
Katarzyna Żuk – Margherita
Mateusz Janicki – Luigi
Dymitr Hołówko – Dziadek
Tomasz Kubiatowicz – Inspektor
Wojciech Oleksiewicz – Strażnik
Jacek Bieleński – Pieśniarz
prapremiera:
9 kwietnia, Mała Sala
Marta Olejniczak, teatrolog, pracownik Działu Literackiego Teatru Nowego w Łodzi:
Dario Fo jest twórcą w Polsce mało znanym. Jego sztuki wystawiane są na całym świecie z dużym powodzeniem, szczególnie w Szwecji. We Włoszech krytykowano go za lewicowe poglądy, które przenikały do przedstawień, ale teatr Fo ulegał licznym metamorfozom pod względem idei i formy. Nie można nie docenić walorów spektakli, w których nawiązywał do najlepszych okresów historii teatru dramatu rodzimego – rzymskiego mimu i komedii dell’arte. Warto podkreślić, że choć jego sztuki wpisują się w tradycję popularnych form teatralnych, pomimo ludycznego charakteru, przynależą do sztuki wysokiej.
O autorze:
Dario Fo (ur. 1926 w San Giano), laureat literackiej Nagrody Nobla; dramaturg, aktor, mim, reżyser i scenograf, jeden z najwybitniejszych, a zarazem najbardziej kontrowersyjnych przedstawicieli świata teatru; w głównej mierze reprezentant teatru komicznego – od ludowego widowiska średniowiecznego i komedii dell’arte, po nowe formy wodewilu, musicalu i burleski, jak i teatru zaangażowanego, niekiedy propagandowego, poruszającego najbardziej aktualne problemy polityczne i społeczne Włoch.
Fo jest autorem kilkudziesięciu sztuk. Do najbardziej znanych należą: Settimo: ruba un po’meno (Siódme: mniej kradnij), Grande pantomima con banderie e pupazzi piccoli e medi (Wielka pantomima z flagami i kukłami małymi i średnimi), Mistero buffo (Misterium buffo), Przypadkowa śmierć anarchisty, czy Il Papa e lastrega (Papież i czarownica).
Urodził się w 1926 r. w San Giano na północy Włoch, w prowincji Varese. Studiował malarstwo i architekturę. Swoją twórczą drogę rozpoczynał jako aktor i autor skeczów rewiowych w małych teatrzykach i kabaretach. W latach pięćdziesiątych tworzył farsy, m.in. Człowieka nagiego we fraku, Nie wszyscy złodzieje przychodzą kraść. W 1959 r. wraz z żoną Franką Rame, również aktorką, założył trupę aktorską Compagnia Fo-Rame.
Wielki rozgłos przyniosły Fo występy w popularnym programie telewizyjnym Canzonissima (1962). Artysta postanowił zrezygnować z nich po tym, jak ocenzurowano jeden z jego satyrycznych skeczy. Po tym skandalu dosięgnął Fo telewizyjny ostracyzm, który zakończył się dopiero w 1977 r.
W końcu lat 60. Dario Fo i Franka Rame oddalają się od teatru mieszczańskiego. Wystawiają przedstawienia polityczne dla robotników w halach fabrycznych i na stadionach. Fo związał się w tym czasie na krótko z partią komunistyczną, a później z ekstremalną lewicą. Stał się obiektem niewybrednych ataków. Jedną z konsekwencji było dla Fo dramatyczne wydarzenie - bojówkarze faszystowscy pobili i zgwałcili jego żonę, Frankę Rame.
W następnych latach teksty Dario Fo nadal pozostawały zaangażowane, dotykały jednak innych sfer życia społecznego, a sam autor zdawał się być bardziej uważnym obserwatorem niż walczącym ekstremistą. Sztuki Fo oscylowały m.in. wokół tematów: narkomanii, rasizmu, egoizmu, społecznej kondycji kobiet. Fo dokonywał rozrachunku z własną twórczością i własnym aktorstwem. Dzielił się swoją wiedzą na seminariach i podczas warsztatów aktorskich w kraju i za granicą.
Dario Fo jest laureatem licznych nagród, w tym literackiej Nagrody Nobla (1997 r.).
O utworze:
Centralnymi postaciami w sztuce Kto nie ma, nie płaci (Non si paga! Non si paga!, 1974), autorstwa jednego z czołowych, a zarazem najbardziej kontrowersyjnych przedstawicieli współczesnego teatru włoskiego, są dwie zaprzyjaźnione pary małżeńskie.
Mężowie pracują w fabryce, żony prowadzą domy. W tle - widmo masowych zwolnień, rosnące ceny żywności, czynszu i transportu. Wszystko to powoduje, że ludzie wchodzą w konflikt z prawem. Okazja czyni złodzieja, a kradzież wydaje się jedynym rozsądnym rozwiązaniem sytuacji, zwłaszcza, że „inni robią to samo”.
Zderzenie serii zabawnych scenek z ostrą wymową społeczną tej historii daje efekt satyryczny. Jednocześnie skłania do zwrócenia uwagi na problemy pracy i kapitału.
Piotr Bikont po raz kolejny wyreżyseruje w łódzkim Teatrze Nowym spektakl na podstawie tekstu Dario Fo. W 1998 r. (za poprzedniej dyrekcji Zdzisława Jaskuły) zrealizował w „Nowym” przedstawienie Śmieciarz, dziwka, złodziej, jego żona, człowiek we fraku i jego kochanka, na podstawie sztuk Fo: Człowiek nagi i człowiek we fraku oraz Nie wszyscy złodzieje przychodzą kraść. Autorem scenografii do tamtego przedstawienia był Aleksander Janicki.
Non si paga, non si paga!
Dario Fo
PREMIERA UNIWERSYTECKA: 13.04.2011, godz. 19.15, Teatr Nowy
http://www.nowy.pl/spektakle/kto-nie-ma-nie-paci,89/
Cena biletu dla pracowników i studentów UŁ: tylko 15 zł!
przekład: Piotr Bikont, Paweł Lesisz
reżyseria: Piotr Bikont
muzyka, śpiew: Jacek Bieleński
scenografia: Aleksander Janicki
kostiumy: Zuzanna Markiewicz
obsada:
Mirosława Olbińska – Antonia
Sławomir Sulej – Giovanni
Katarzyna Żuk – Margherita
Mateusz Janicki – Luigi
Dymitr Hołówko – Dziadek
Tomasz Kubiatowicz – Inspektor
Wojciech Oleksiewicz – Strażnik
Jacek Bieleński – Pieśniarz
prapremiera:
9 kwietnia, Mała Sala
Marta Olejniczak, teatrolog, pracownik Działu Literackiego Teatru Nowego w Łodzi:
Dario Fo jest twórcą w Polsce mało znanym. Jego sztuki wystawiane są na całym świecie z dużym powodzeniem, szczególnie w Szwecji. We Włoszech krytykowano go za lewicowe poglądy, które przenikały do przedstawień, ale teatr Fo ulegał licznym metamorfozom pod względem idei i formy. Nie można nie docenić walorów spektakli, w których nawiązywał do najlepszych okresów historii teatru dramatu rodzimego – rzymskiego mimu i komedii dell’arte. Warto podkreślić, że choć jego sztuki wpisują się w tradycję popularnych form teatralnych, pomimo ludycznego charakteru, przynależą do sztuki wysokiej.
O autorze:
Dario Fo (ur. 1926 w San Giano), laureat literackiej Nagrody Nobla; dramaturg, aktor, mim, reżyser i scenograf, jeden z najwybitniejszych, a zarazem najbardziej kontrowersyjnych przedstawicieli świata teatru; w głównej mierze reprezentant teatru komicznego – od ludowego widowiska średniowiecznego i komedii dell’arte, po nowe formy wodewilu, musicalu i burleski, jak i teatru zaangażowanego, niekiedy propagandowego, poruszającego najbardziej aktualne problemy polityczne i społeczne Włoch.
Fo jest autorem kilkudziesięciu sztuk. Do najbardziej znanych należą: Settimo: ruba un po’meno (Siódme: mniej kradnij), Grande pantomima con banderie e pupazzi piccoli e medi (Wielka pantomima z flagami i kukłami małymi i średnimi), Mistero buffo (Misterium buffo), Przypadkowa śmierć anarchisty, czy Il Papa e lastrega (Papież i czarownica).
Urodził się w 1926 r. w San Giano na północy Włoch, w prowincji Varese. Studiował malarstwo i architekturę. Swoją twórczą drogę rozpoczynał jako aktor i autor skeczów rewiowych w małych teatrzykach i kabaretach. W latach pięćdziesiątych tworzył farsy, m.in. Człowieka nagiego we fraku, Nie wszyscy złodzieje przychodzą kraść. W 1959 r. wraz z żoną Franką Rame, również aktorką, założył trupę aktorską Compagnia Fo-Rame.
Wielki rozgłos przyniosły Fo występy w popularnym programie telewizyjnym Canzonissima (1962). Artysta postanowił zrezygnować z nich po tym, jak ocenzurowano jeden z jego satyrycznych skeczy. Po tym skandalu dosięgnął Fo telewizyjny ostracyzm, który zakończył się dopiero w 1977 r.
W końcu lat 60. Dario Fo i Franka Rame oddalają się od teatru mieszczańskiego. Wystawiają przedstawienia polityczne dla robotników w halach fabrycznych i na stadionach. Fo związał się w tym czasie na krótko z partią komunistyczną, a później z ekstremalną lewicą. Stał się obiektem niewybrednych ataków. Jedną z konsekwencji było dla Fo dramatyczne wydarzenie - bojówkarze faszystowscy pobili i zgwałcili jego żonę, Frankę Rame.
W następnych latach teksty Dario Fo nadal pozostawały zaangażowane, dotykały jednak innych sfer życia społecznego, a sam autor zdawał się być bardziej uważnym obserwatorem niż walczącym ekstremistą. Sztuki Fo oscylowały m.in. wokół tematów: narkomanii, rasizmu, egoizmu, społecznej kondycji kobiet. Fo dokonywał rozrachunku z własną twórczością i własnym aktorstwem. Dzielił się swoją wiedzą na seminariach i podczas warsztatów aktorskich w kraju i za granicą.
Dario Fo jest laureatem licznych nagród, w tym literackiej Nagrody Nobla (1997 r.).
O utworze:
Centralnymi postaciami w sztuce Kto nie ma, nie płaci (Non si paga! Non si paga!, 1974), autorstwa jednego z czołowych, a zarazem najbardziej kontrowersyjnych przedstawicieli współczesnego teatru włoskiego, są dwie zaprzyjaźnione pary małżeńskie.
Mężowie pracują w fabryce, żony prowadzą domy. W tle - widmo masowych zwolnień, rosnące ceny żywności, czynszu i transportu. Wszystko to powoduje, że ludzie wchodzą w konflikt z prawem. Okazja czyni złodzieja, a kradzież wydaje się jedynym rozsądnym rozwiązaniem sytuacji, zwłaszcza, że „inni robią to samo”.
Zderzenie serii zabawnych scenek z ostrą wymową społeczną tej historii daje efekt satyryczny. Jednocześnie skłania do zwrócenia uwagi na problemy pracy i kapitału.
Piotr Bikont po raz kolejny wyreżyseruje w łódzkim Teatrze Nowym spektakl na podstawie tekstu Dario Fo. W 1998 r. (za poprzedniej dyrekcji Zdzisława Jaskuły) zrealizował w „Nowym” przedstawienie Śmieciarz, dziwka, złodziej, jego żona, człowiek we fraku i jego kochanka, na podstawie sztuk Fo: Człowiek nagi i człowiek we fraku oraz Nie wszyscy złodzieje przychodzą kraść. Autorem scenografii do tamtego przedstawienia był Aleksander Janicki.
wtorek, 5 kwietnia 2011
Pamiątkowe monety NBP dla uczestników strajku studentów i pracowników UŁ
Narodowy Bank Polski wydał pamiątkowe, kolekcjonerskie monety z okazji 30. rocznicy utworzenia Niezależnego Związku Studentów. Na awersie srebrnej 10-cio złotówki znajduje się logo Uniwersytetu Łódzkiego. Przedstawiciele NBP, z dyrektorem Oddziału NBP w Łodzi Jerzym Koźbą, wręczyli dziś zestawy pamiątkowych monet uczestnikom studenckich strajków z 1981 r. oraz profesorom, władzom i pracownikom UŁ.
Więcej
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Posty
